اختراع آسانسور آسمان خراش ها را ممکن کرد و حمل و نقل مسافران رایج ترین کاربرد این سیستم ها است. ظرفیت مسافر مورد نیاز بستگی به مساحت ساختمان و کاربری مورد نظر دارد. ظرفیت های معمولی از چند صد کیلوگرم تا بیش از 2000 کیلوگرم متغیر است. آسانسورها در ساختمان هایی با چهار طبقه یا کمتر ممکن است هیدرولیک باشند. برای ساختمان هایی با ده طبقه یا کمتر، سرعت معمولاً حدود 1.5 متر در ثانیه (300 فوت در دقیقه) است، در حالی که آسانسورها در ساختمان های بلندتر می توانند به سرعت 2.5 متر در ثانیه (500 فوت در دقیقه) یا حتی تا 6 متر در ثانیه (1200 فوت در دقیقه) برسند.
اکثر ساختمانهای اداری بلند{0}به آسانسور مسافری مجهز هستند. برای افزایش سرعت، کارایی و فضای قابل استفاده از کف، آسانسورها اغلب به صورت بانکی سازماندهی می شوند، که هر بانک مجموعه خاصی از طبقات را ارائه می دهد و تحت استراتژی های برنامه ریزی که با الگوهای استفاده در زمان ها و سطوح مختلف تنظیم می شود، کار می کند. در برخی از آسمانخراشهای فوقالعاده بلند، مسافران قبل از انتقال به آسانسور محلی برای رسیدن به مقصد نهایی، با آسانسور سریع-با دور زدن طبقات میانی-از سطح زمین به "لابی آسمان" (لابی ترانسفر مرتفع) میروند. تعدادی از ساختمانهای مرتفع- دارای سیستمهای پیشرفتهای هستند که به مسافران اجازه میدهند تا زمانی که هنوز در دفتر یا لابی اصلی هستند، از قبل{10}}طبق مقصد خود را انتخاب کنند.
